NOW PLAYING
SONG
-
ARTIST
-
ARTICLES

ไปดูมาแล้ว : T2 Trainspotting

Jul 11, 2017 / ดู 116 ครั้ง

ประมาณกลางยุค 90 ผู้กำกับแดนนี่ บอยล์ ซึ่งตอนนั้นยังเป็นผู้กำกับที่เพิ่งจะโดดมาทำภาพยนตร์ได้แค่ไม่กี่เรื่อง แจ้งเกิดสุดๆกับ Trainspotting ( 1996 ) หนังอินดี้เล็กๆที่นำเสนอปัญหาของยาเสพติดผ่านการเล่าเรื่องของสามเกลอสุดแสบภายใต้เทคนิคของเรื่องเล่าอันเหนือชั้นจนทำให้บทภาพยนตร์ของหนังเรื่องนี้ได้เข้าชิงออสการ์ในสาขาบทดั้งเดิม ผ่านมา 20 ปี แดนนี่ บอยล์ กลับมาอีกครั้งกับภาคสองของ Trainspotting ที่ยังคงได้ตัวละครและนักแสดงชุดเดิมมาขึ้นจอ แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปคือมุมมองการใช้ชีวิตของเด็กวัยรุ่นติดยากลุ่มนี้ที่มีความคิดอ่านเติบโตขึ้นตามกาลเวลา แต่แม้พวกเขาดูจะมีวุฒิภาวะที่สูงขึ้นตามอายุ วีรกรรมห่ามๆที่ฝังแน่นอยู่ในดีเอ็นเอของพวกเขาดูเหมือนจะไม่ลดน้อยถอยลงเลยแม้แต่น้อย การกลับมากับ T2 Trainspotting ในครั้งนี้จึงเหมือนการได้พาผู้ชมย้อนอดีตไปสู่ทุกเหตุการณ์แห่งความสุขและเศร้า หากแต่มันอาจจะมีอารมณ์ของการเป็นผู้ใหญ่ที่มองอะไรรอบด้านมากขึ้น และ”การเลือกใช้ชีวิต”ของพวกเขาก็ดูจะตกผลึกทางความคิดมากกว่าตอนเป็นวัยรุ่นอยู่มากทีเดียว
 
ยี่สิบปีที่ผ่านไป สามเกลอแก๊งค์ติดยา เรนตัน สปัด และไซมอน ( ยวน แม็คเกรเกอร, ยวน เบรมเมอร์ และ จอห์นนี่ ลี มิลเลอร์ ) เติบโตเป็นผู้ใหญ่มากขึ้นแต่ก็ไม่วายที่พวกเขาจะยังเอาตัวเข้าไปข้องเกี่ยวกับยาเสพติดจนได้ เรนตันต้องเจอโจทก์เก่าอย่าง เบ็กบี ( โรเบิร์ต คาร์ไลล์) คู่แค้นที่เขาเคยหลอกเชิดเงินจากการขายยาไปเมื่อยี่สิบปีที่แล้วออกตามล่าหลังจากที่เบ็กบีแหกคุกมาเพราะยังแค้นเรนตันไม่หาย สุดท้ายทั้งสามเพื่อนเกลอก็ต้องกลับมาร่วมหัวจมท้ายกันอีกครั้งเพราะแค้นเมื่อครั้งก่อนเก่าของเบ็กบีที่รอการสะสาง!
ตัวละครหลักๆที่เคยมีเสน่ห์ในภาคแรก มาภาคนี้เสน่ห์เหล่านั้นก็ยังไม่หายไปไหน บทภาพยนตร์ได้ทำให้พวกเขาเติบโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่ก็จริง แต่หนังยังคงทำให้ตัวละครเหล่านี้เลือกทางเดินชีวิตของตัวเองอย่างไม่คงเส้นคงวาเช่นเดิม แม้จะไม่ถูกใจใคร แต่นี่คือทางเดินที่พวกเขาได้เลือกแล้ว และหนังก็นำผู้ชมให้ได้เรียนรู้ความหมายของชีวิตผ่านการกระทำที่แย่ๆของตัวละครเหล่านี้ได้อย่างเข้าถึง หนังจึงมีทั้งอารมณ์สุขสนุก ขำขัน เศร้าใจและรันทดใจปนๆกันอยู่ตลอดทั้งเรื่อง
 
ลูกเล่นแพรวพราวในเทคนิคงานสร้างที่เราเคยเห็นในภาคแรกยังคงตลบอบอวลในภาคนี้ ทั้งงานตัดต่ออันฉับไว งานภาพอันหวือหวาและมาในหลากหลายอารมณ์ ( ทำให้นึกถึง Slumdog Millionaire หนังของบอยล์อีกเรื่อง ) และเพลงประกอบที่ถือว่ามีส่วนสำคัญอย่างมากที่ทำให้หนังเดินหน้าไปได้อย่างมีความหมาย
 
- เขียนโดย คุณนครินทร์ เพจไปดูมาแล้ว